Ayan is begonnen als actrice en zegt vaak voor de grap dat dit in een vorig leven was. Ze wist al vanaf jonge leeftijd dat ze verhalen wilde vertellen. In de korte tijd dat ze op de toneelschool zat, knapte ze af op het acteren en nam ze er afstand van. “Tot ik jaren later ineens in de bioscoop in Londen zat, waar ik diep getroffen werd door de film Nocturnal Animals van Tom Ford. Toen wist ik het opeens: ik ga terug naar Nederland en ik ga regisseren en schrijven.”
Dat besluit kwam niet zo makkelijk tot uitvoer. Ze had lange tijd een vast beeld van hoe een regisseur eruit moest zien. In haar hoofd was dat een witte, slimme man die cerebraal is ingesteld. “Nocturnal Animals is ironisch genoeg door zo’n soort regisseur gemaakt, maar ik zag hierin een beeldtaal en een verhaal die me zó inspireerde dat ik voelde dat ik dit ook kon.”
Ayan heeft altijd geschreven, het voelde als een natuurlijke stap om over te gaan van korte verhalen naar scenario’s. Terug in Nederland belandde ze al snel tussen theater- en filmmakers. Ayan vertelt dat ze veel kansen kreeg aangeboden, doordat ze haar droom durfde uit te spreken en in contact kwam met de juiste mensen. Dit leidde uiteindelijk tot haar eerste film, Grijs Gebied, een neo-western. “Er ging van alles mis en het was misschien een beetje traumatisch zelfs, maar ik ben nog steeds enorm trots op die film.”
Op dit moment werkt Ayan aan haar volgende korte film. Het wordt iets anders dan haar vorige film Koud Water, een film over de complexe vriendschap tussen twee jonge hooligans van FC Groningen. De nieuwe film speelt zich wederom af in Groningen, maar Ayan gaat terug naar haar roots: een neo-western, waarin ze zichzelf opnieuw uitdaagt in beeld en taal.
Ayan’s verhalen zijn doordrenkt van het Noorden. “Toen ik terugkwam uit Londen en me weer in het Noorden vestigde, voelde het alsof ik een denkbeeldig korset uit mocht doen. Friesland en Groningen hebben mijn kijk op de wereld gevormd, dus ook hoe ik die blik via film aan anderen toon.” Volgens Ayan zit dit in het taalgebruik en de bijbehorende humor van haar personages, maar ook in de thema’s en locaties. Haar verhalen spelen zich af in het Noorden: in de stad Groningen of, in het geval van haar volgende shortfilm, in de provincie Groningen.
Op de vraag wat Ayan tot nu toe heeft geleerd als maker, geeft ze aan hoe belangrijk ze het vindt om de juiste mensen om haar heen te verzamelen. “Crewleden die snappen wat je probeert te doen, op korte én lange termijn, en die je beeldtaal, maar ook je emotionele taal, kunnen verstaan. Want je bent de hele tijd in communicatie. Er zijn mensen die begrijpen wat je probeert te vertellen, en er zijn ook mensen die mijn visie niet voelen.”
Ze geeft aan vroeger soms te denken dat dit lag aan de manier waarop ze het uitlegde of dat ze rare ideeën had. Maar hoe langer ze in dit veld werkt, hoe duidelijker het wordt dat ze op zoek is naar specifieke mensen.
Een van die specifieke mensen uit het Noorden die Ayan inspireert, is Johanneke Dijkstra. “Johanneke is een multidisciplinaire filmmaker die al jaren haar eigen koers vaart. Ze laat zich niet beperken tot één discipline en beweegt zich vrij tussen verschillende vormen, wat hele zuivere en spannende resultaten oplevert. Wat ik ook waardeer, is dat ze niet alleen haar eigen pad volgt, maar ook oog heeft voor anderen. Ze gunt collega’s hun succes; ik krijg bijvoorbeeld vaak een berichtje als we met NakedHearts Film een succes hebben geboekt.”
Volg Ayan op instagram via @aayegal en blijf op de hoogte van de NakedHearts Film producties via @nakedheartsfilm.
Foto door de Leeuwardense street fotograaf @shotbylooai.
