Onlangs heb ik samen met CineNord het prachtige Tromsø in Noorwegen bezocht. De Noorse netwerkpartner van Screentalent Europe, Tvibit, organiseerde een talentcamp voor filmmakers waarbij we in verschillende groepen aan een “shoot-off” mee zouden doen. We kregen 30 uur de tijd om een korte film te maken, gebaseerd op een script dat de week ervoor was ontwikkeld tijdens een workshop op het scenetekstivalen.
Met maar liefst 27 filmmakers zaten we donderdagavond in de grote zaal van Tvibit voor een kveldsmat en kennismaking. Naast alle nieuwe gezichten was vooral de bruine “zoete kaas” Brunost opvallend. Toen we ons aan elkaar voorstelden, bleek dat bijna iedereen een schrijver-regisseur was, wat voor een grappige sfeer zorgde, gezien we ingedeeld zouden worden in groepen om samen een film te maken. Maar een film heeft maar 1 regisseur nodig, en het script was tenslotte al geschreven.
Ik zat in een groep met de Deense Freya, Duitse Antiona en Ierse Karim en Naoise. Er was verder niemand met een interesse in geluid, en gezien ik onlangs ben begonnen met het spelen met wat sounddesign, zag ik mijn kans schoon om daar mee aan de slag te gaan. Na een repetitie met de actrices en rolverdeling binnen de crew gingen we gezellig de kroeg in. Hier hebben we de avond doorgebracht met ook de andere teamleden. Onderweg naar de kroeg liet een local, tevens een van de actrices, ons een plek zien vanaf waar je het noorderlicht kon zien, en ja hoor, het was raak (met het oog leek het op een simpele wolk, maar met een langere sluitertijd zagen we goed de kleuren).
De filmdag zelf was verfrissend voor mij. Doordat ik geluid opnam maakte ik de dag vanuit een volledig ander perspectief mee. Waar ik normaal gesproken altijd regisseer, altijd aansta en met iedereen communiceer, kon ik nu tussen de takes in mijn rust pakken en genieten van hoe mijn jonge teamgenoten de film vorm aan het geven waren. Diezelfde avond en de ochtend erna heb ik me gestort op het sounddesign. Na de picture-lock kwamen we erachter dat onze film een van nature komische toon had, omdat niet alles tijdens de opnames vlekkeloos verlopen was. We omarmden dit en vonden het vooral ook belangrijk dat we zelf een leuke ervaring hadden. Ik heb dus heel misschien de ringtone van de tekenserie Totally Spies in de film verwerkt…
Na het opleveren van de film hadden we nog een paar vrije uurtjes en besloot ik samen met de Zweedse Malak (tevens kamergenootje) en Valeria de Sherpa Stairs te beklimmen om zo een mooi uitzicht over Tromsø en de omgeving te krijgen. Fuck, wat was dat stijl en zwaar. Nat van het zweet klommen we voorbij de boomtoppen, waarna we snel terug naar het hotel moesten voor een broodnodige douche en om op tijd te arriveren voor de première van alle films.
Wonder boven wonder won onze film de prijs voor beste film, wat natuurlijk gevierd werd met een biertje. In een oude bioscoop, die nu een kroeg is en die de best betaalbare biertjes van Tromsø zou hebben, streken we neer met alle deelnemers.
Het was een rollercoaster van een weekend. Ik heb oprecht enorm genoten van alle mensen die ik heb ontmoet. Het was ronduit kei-gezellig. Ik heb weer eens wat anders kunnen proberen in plaats van regisseren, wat ook verfrissend was. Verder was het ook interessant om mede-makers te spreken over waar zij in hun carrière staan, en dat de dingen waar we tegenaanlopen, maar juist ook de passie om film te maken in alle verschillende landen hetzelfde lijkt te zijn.
Meer lezen over Robin? Vind haar op Instagram of bekijk haar website om haar projecten te volgen!
